klikken

Er is nogal wat veranderd sinds mijn laatste bezoek aan Noorwegen. De nieuwe vriendin van mijn zoon mag zich verloofde noemen, ze wonen samen én er is een prachtig jongetje geboren. Aan de ene kant keek ik reikhalzend uit naar al dit nieuws, aan de andere kant maakte ik me een beetje zorgen… Zou ‘t klikken met Christine?

Ze glimlachte lief en knikte telkens…

In de aankomsthal van Torp zaten Maarten en Mila (bijna 6) op me te wachten. Zodra de kleine meid me in het vizier kreeg, vloog ze in m’n armen. Van Maarten kreeg ik een stevige knuffel, zijn lange Noorse baard kriebelde in mijn nek. Onderweg naar de auto babbelde ik in ‘t Nederlands tegen Mila. Ze glimlachte lief en knikte telkens. Op haar vaders vraag of ze begrepen had wat oma vertelde, schudde ze ontkennend haar hoofdje. Noppes, nada, niks…

Maarten reed de auto een rustig wijkje tussen twee steden in en stopte op de oprit van een leuk traditioneel Noors houten huis. We werden opgewacht door mijn nieuwbakken schoondochter, die stiknieuwsgierig naar mij was. Ze begroette me hartelijk met een ‘Welkom! En let maar niet op de rommel, we zijn druk bezig met de voorbereidingen van het doopfeest…’ Op haar arm keek de kleine Alexander me aan en ik kreeg een stralende, tandenloze lach van hem. Poeh, er viel een last van mijn schouders! Ik hoefde me geen zorgen te maken of ’t zou klikken met Maartens nieuwe liefde.

Poeh… een full house!

De volgende avond zou Christine’s moeder Trine de logeergelederen sluiten. Ze nam haar 12-jarige pleegzoon mee. Een full house dus! Na een autorit van zo’n elf uur stapte ze vermoeid maar vrolijk binnen. Ze sleepte samen met Maarten tas na tas binnen. Logeerspullen, cadeautjes en heel wat ingrediënten voor het doopbuffet. Er werd nog wat met matrassen en beddengoed gesjouwd en al snel dook iedereen uitgeteld z’n bedje in (lees blog ‘Slapen in Noorwegen’)

Wat een lieve, hartelijke mensen! En ik heb er nog veel meer ontmoet op het doopfeest, maar daarover later meer… Mijn volgende bezoek? Dat staat al in de agenda!