kopjes koffie

We besluiten om een kleine week in Sète te blijven. Gewoon op de stek waar de boot al een paar jaar in de haven schijnt te liggen. We willen wennen aan ‘ons nieuwe huis’.

Toch vlieg ik voor een paar dagen terug naar Nederland. Hoe decadent…! Hans en vriend/techneut Martijn blijven aan boord.

Omdat ik met m’n takken tijdens het online boeken een verkeerde button heb aangeklikt,  vertrekt mijn kist al om kwart voor zeven ’s morgens. Dat betekent een wekkertje zetten om 3.30 uur! Het voordeel is dat ik rond 10.00 uur alweer in Montpellier ben. Martijn haalt me op. ’s Middags mag hij hetzelfde ritje rijden om ‘crewmember’ Peter op te halen.

Voor Maarten (16) en Mick (9) is het meivakantie. En het is veel leuker om ons grote avontuur mee te beleven dan thuis een week lang achter de computer en/of iPad te kruipen. Treintickets zijn zó geboekt en Marc arriveert met de mannen rond tienen ’s avonds in Zuid Frankrijk. Ritje nummer 3 voor Martijn…

Voor onze allereerste grote tocht hebben we een kapitein in de arm genomen. ’t Is niet niks, 32 uur op volle zee! Halverwege de middag informeer ik hoe laat Monsieur Capitain zal arriveren. Hans belt ‘s. ‘No, I’m not coming to your boat. No passport…’ Aj, en nu? Gelukkig heeft ‘Athos, my friend!’ voldoende contacten en een uurtje later is alles in kannen en kruiken. Lino vertrekt uit Antibes en sluit om 23.00 uur de gelederen.

Ik begin ’s voorzichtig op mijn vingers te tellen: Hans, Marc, Peter, Martijn, Lino en de twee jongens… Dit meisje zit dus met zeven mannen aan boord! Poeh… Als ze maar niet verwachten dat ik in de bediening ga. Ammenooitniet!

Even later hoor ik mezelf liefjes vragen: ‘Nog een kopje koffie, mannen?’