Overbodig om te vertellen dat ik ernstig graag naar Koh Chang afreis. De afgelopen jaren bivakkeerde ik in een hill side bungalow van het Siam Beach Resort. Een leuke stek, op de gekko’s, tokhe’s en kakkerlakken in m’n hutje na… Een ander nadeel is dat ’t zo’n 800 meter van Lonely Beach ligt. ’s Avonds is het stikkedonker op de weg en vertikte ik ’t om met een zaklamp in mijn eentje naar ‘huis’ te lopen. Dat betekende dus jammer genoeg dat ik vóór zonsondergang het hippiedorp moest verlaten.

Dit jaar besloot ik het anders te doen. Nét buiten het epicentrum van alle blues & rock heb ik een hutje gevonden in het Sea Flower Resort. Aan zee… Een stenen exemplaar, dus geen bezoek van ongenode reptielen en insecten die door de kieren kruipen.

M’n handbagage uitpakken was gisteren zo gepiept. Ik vond dat ik na de trip in de minivan en de ferry-oversteek wel een coconut shake verdiende. Er wachtte me een hartelijke begroeting van Nansri van Stone Free. Na een stevige hug informeerde ze waar m’n dochter was. Vera en ik zijn twee keer samen op Koh Chang geweest, vandaar…

Wat smaakte die shake goed! Ik likte nog net het glas niet uit. Aan de overkant zag ik de mollige vrouw van Mr Blue me wenken. ‘Did your husband like your tattoo?’, wilde ze weten. Wat een geheugen! Yep, en ik overweeg er nog één te laten zetten. Well, you’re welcome tomorrow!

Mama Duen, de masseuse die vorig jaar feilloos mijn pijnlijke spieren onder handen nam, straalde toen ze me zag komen aanlopen. ‘How is your shoulder? Still pain?’ Vorig jaar wenste ze ‘the pain go pfff pfff into the sea’, maar da’s jammer genoeg niet helemaal gelukt.

Tegenover de massagesalon is een rommelig reisbureautje. Eigenlijk alleen een flinke balie, volgeplakt met folders. Vorig jaar verkocht de eigenaresse me tickets voor de terugtocht. Ze had toen een flinke toeter. Nu riep ze me enthousiast en een minuut later zat ik achter de balie met een mollige baby op schoot.

Kortom, ik voel me ont-zet-tend welkom hier!

 

3 februari 2015