Vanochtend heb ik onfatsoenlijk lang uitgeslapen. Om kwart voor tien gingen m’n luikjes pas open. Met slaapharen slenterde ik naar de minimart om een kop koffie te tappen. Lekker hoor, de dag starten met een nescaféetje in een kartonnen beker en een sigaret. Na ’t checken van mijn mail was ik toe aan een refill.

Wat zal ik vandaag ’s gaan doen? Eerst douchen en daarna een ontbijtje bij Stone Free. Vaste prik. Maar dan? In een strandstoel aan zee zitten was voor vandaag geen optie. Niet op ’t heetst van de dag in elk geval. De anderhalve palmboom daar geeft bar weinig schaduw en m’n schouders zijn nog een ietsiepietsie rood van gisteren.

Een dagtocht op een woest beschilderde schuit langs vijf eilanden? Prachtig hoor, honderden gekleurde visjes die om je heen zwemmen terwijl je snorkelt, relaxen op de boot en wéér met zwemvest aan dobberen in het water. Nah… dat heb ik al drie keer eerder gedaan.

Een olifantentocht dan? Nope, in de afgelopen tien jaar heb ik al vijf keer op de rug van zo’n kolos heen en weer geschommeld. Een dagtocht langs de highlights van Koh Chang laat ik ook aan me voorbij gaan. Pas driekwart jaar geleden heb ik met Frank en Sang over het eiland getoerd.

Aj aj, wat een decadent dilemma! Uiteindelijk kies voor een voetmassage bij Mama Duen. Een Thaise massage gaat ’t niet worden. De rib die ik drie jaar geleden brak (masseuse formaat kamerolifantje drukte nét te fanatiek op mijn ribbenkast) speelt jammer genoeg weer op. En aan m’n net getatoeërde voet wil ik ook geen polonaise. Grinnikend besluiten we mijn linkervoet én armen te masseren. Onorthodox, maar erg lekker!

Frank belt om te vragen hoe ’t met me gaat. Tussen neus en lippen door laat hij zich ontvallen dat ie het best jammer vindt dat ik een aantal dagen weg ben. ‘Is m’n moeder in Thailand en zie ik haar niet. Geen gezellige ontbijtjes samen…’

That’s the trigger! I made up my mind. Morgen neem ik om 11.00 uur de minivan terug. Na een ontbijtje bij Stone Free natuurlijk…

5 februari 2015